تبدیل فارنهایت به کلوین

فارنهایت و کلوین هم در نقطهٔ صفر و هم در اندازهٔ هر درجه با هم تفاوت دارند، بنابراین تبدیل آن‌ها دو مرحله دارد. هر درجهٔ فارنهایت برابر 5/9 یک کلوین است و صفر فارنهایت 459.67 درجه بالاتر از صفر مطلق قرار دارد. بنابراین ساده‌ترین فرمول این است: K = (°F + 459.67) × 5/9. اگر از مسیر سانتی‌گراد بروید، همین جواب به دست می‌آید: 98.6 °F برابر 37 °C و آن برابر 310.15 K است.

چند نقطهٔ مرجع برای بررسی: 0 °F برابر 255.37 K است، نقطهٔ انجماد آب در 32 °F برابر 273.15 K است، اتاقی با دمای 70 °F برابر 294.26 K است و آب در حال جوش در 212 °F برابر 373.15 K است. در −40 °F مقیاس‌های فارنهایت و سانتی‌گراد به هم می‌رسند و این دما برابر 233.15 K است.

دانشجویان و مهندسان آمریکایی اغلب داده‌هایی به فارنهایت دارند، در حالی که فرمول‌هایی مانند قوانین گازها، تابش یا بازده موتور حرارتی دمای مطلق می‌خواهند. کتاب‌های درسی فیزیک و بیشتر نرم‌افزارهای علمی کلوین را انتظار دارند، پس این تبدیل مرحله‌ای معمول در تکالیف و گزارش‌های آزمایشگاهی است.

ترمودینامیک آمریکایی مقیاس مطلق مخصوص خود را هم دارد: رانکین، که به نام مهندس اسکاتلندی ویلیام رانکین نام‌گذاری شده است. این مقیاس درجه‌هایی هم‌اندازهٔ فارنهایت دارد که از صفر مطلق شروع می‌شوند، یعنی °R = °F + 459.67. تبدیل رانکین به کلوین فقط ضرب در 5/9 است و دقیقاً همان فرمول کوتاه بالاست. جدول‌های قدیمی بخار و برخی کارهای هوافضا هنوز از درجهٔ رانکین استفاده می‌کنند.

اشتباه رایج این است که پیش از کم کردن، ضرب انجام شود. 212 × 5/9 − 32 + 273.15 عدد 359 K را می‌دهد که نادرست است؛ باید ابتدا اختلاف 32 درجه را کم کنید، سپس ضرب کنید و در پایان به کلوین ببرید. اشتباه دیگر این است که در سانتی‌گراد متوقف شوید و نتیجه را K بنامید. اگر برای دمای معمولی هوا عددی کوچک گرفتید، هنوز در سانتی‌گراد هستید.

برای مقادیر سانتی‌گراد از تبدیل سانتی‌گراد به کلوین و برای دمای روزمرهٔ هوا از تبدیل فارنهایت به سانتی‌گراد استفاده کنید.