تبدیل سلسیوس به کلوین

کلوین یک مقیاس مطلق است: 0 K صفر مطلق است، یعنی نقطه‌ای که یک سامانه کمترین انرژی گرمایی ممکن را دارد. قوانینی مانند قانون گاز ایدئال، PV = nRT، فقط با دمای مطلق کار می‌کنند. گرم کردن هوا از 20 °C تا 40 °C فشار آن را در یک مخزن دربسته دو برابر نمی‌کند، چون بر حسب کلوین این تغییر از 293.15 K به 313.15 K است، یعنی افزایشی کمی کمتر از 7%.

این ایده به ویلیام تامسون، بعدها لرد کلوین، برمی‌گردد که در سال 1848 مقیاس دمای مطلق را پیشنهاد کرد. شیمی، فیزیک، فناوری دماهای بسیار پایین و نجوم همگی از آن استفاده می‌کنند، و هر فرمولی هم که در دما ضرب یا بر دما تقسیم می‌کند.

از سال 1954 این مقیاس به نقطهٔ سه‌گانهٔ آب گره خورد که دقیقاً 273.16 K، یعنی 0.01 °C، تعیین شد. از بازنگری SI در سال 2019، کلوین به‌جای آن با ثابت گرفتن مقدار ثابت بولتزمان دقیقاً برابر 1.380649 × 10⁻²³ J/K تعریف می‌شود. مقیاس سلسیوس از روی کلوین تعریف می‌شود، بنابراین اختلاف 273.15 طبق تعریف دقیق است.

یک کنفرانس در سال 1967 نام و نماد آن را هم تغییر داد: واحد کلوین است و با K نوشته می‌شود، نه «درجه کلوین» یا °K. می‌نویسید 300 K، در حالی که سلسیوس علامت درجه‌اش را نگه می‌دارد، مثل 26.85 °C.

گرد کردن اختلاف به 273 برای کارهای تقریبی اشکالی ندارد، اما خطای 0.15 K ایجاد می‌کند که در گزارش‌های آزمایشگاهی و پاسخ‌های کتاب درسی دیده می‌شود. اشتباه دیگر تبدیل اختلاف دماست: افزایش 10 °C دقیقاً افزایش 10 K است و 273.15 به آن اضافه نمی‌شود، چون اندازهٔ درجه یکسان است.

برای تبدیل برعکس از کلوین به سلسیوس استفاده کنید. اگر از فارنهایت شروع می‌کنید، فارنهایت به کلوین مرحلهٔ اضافی را انجام می‌دهد.