شرایط عکس پاسپورت در هر کشور: سایز، سر و پس‌زمینه

عکس‌های پاسپورت در سراسر جهان شبیه هم هستند، چون تقریباً همهٔ کشورهای صادرکننده از یک سند پیروی می‌کنند: ICAO Doc 9303، مشخصات اسناد سفر قابل‌خواندن توسط ماشین که سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری، نهاد سازمان ملل مستقر در مونترال، منتشر کرده است. این سند تعیین می‌کند چهره در عکس چگونه باشد تا دروازه‌های مرزی و سامانه‌های تشخیص چهره بتوانند صورت شما را با تراشهٔ پاسپورت تطبیق دهند. قوانین هر کشور بیشتر ترجمهٔ محلی همین متن است که اندازه، ارتفاع سر و رنگ پس‌زمینه به آن افزوده شده است. برای همین عکسی که در یک کشور پذیرفته می‌شود، در کشور دیگر معمولاً فقط به‌خاطر ابعاد یا رنگ رد می‌شود و تقریباً هرگز به‌خاطر حالت چهره نیست.

بخش مشترک کوتاه است. مستقیم به دوربین نگاه کنید و سرتان نه کج باشد نه چرخیده. چشم‌ها باز و دیده‌شونده، دهان بسته و حالت چهره خنثی باشد. نور باید یکنواخت باشد، بدون سایه روی صورت یا پشت سر، بدون قرمزی چشم و بدون بازتاب فلاش روی پوست یا عدسی. عکس باید رنگی، واضح و جدید باشد و شما را همان‌طور که امروز هستید نشان دهد؛ بنابراین فیلتر زیبایی، صاف‌کردن پوست یا تعویض پس‌زمینه‌ای که لبهٔ مو را تغییر دهد، ویرایش حساب می‌شود. هیچ چیز دیگری نباید در کادر باشد.

تازه بودن عکس تنها قاعدهٔ جهانی است که عددهای متفاوت دارد. آمریکا، استرالیا و بیشتر کشورهای اروپایی عکسی می‌خواهند که در شش ماه گذشته گرفته شده باشد، ولی اداره پاسپورت بریتانیا عکسی از یک ماه اخیر می‌خواهد. اگر ظاهرتان از آن زمان خیلی تغییر کرده، باز هم عکس جدید بگیرید.

جدول زیر اندازهٔ چاپ و پس‌زمینهٔ اعلام‌شده را برای پاسپورت‌هایی که بیشتر جست‌وجو می‌شوند فهرست می‌کند. دو کشور به صفحهٔ رسمی عکس خود لینک دارند؛ برای بقیه پیش از چاپ از اداره پاسپورت یا کنسولگری بپرسید. حداکثر KB فقط جایی آمده که برای بارگذاری دیجیتال بازهٔ حجم مشخص اعلام شده است. عکس چاپی محدودیت حجم ندارد، اما قاعدهٔ کاغذ و کیفیت دارد.

ارتفاع سر عددی است که عکس‌های خانگی بیش از همه در آن اشتباه می‌کنند و از زیر چانه تا بالای مو اندازه‌گیری می‌شود، نه تا پیشانی. در عکس 35 × 45 mm بازهٔ معمول 32–36 mm است، یعنی سر حدود 70–80% ارتفاع را پر می‌کند. بازهٔ آمریکا، یعنی 1 تا 1 3/8 in در عکس 2 × 2 in، نسبتاً کوچک‌تر است؛ برای همین عکس برش‌خوردهٔ اروپایی برای درخواست آمریکا تنگ به نظر می‌رسد و عکس برش‌خوردهٔ آمریکایی برای بریتانیا گشاد.

هند موردی است که بیشتر مردم را گیج می‌کند، چون سه اندازه در گردش است. خود درخواست پاسپورت از 35 × 45 mm روی پس‌زمینهٔ سفید استفاده می‌کند که در فرم‌های اسکن‌شده به شکل 4.5 × 3.5 cm دیده می‌شود، در حالی که شهروندان هندی برای ویزای آمریکا به قالب 2 × 2 in آمریکایی نیاز دارند. اگر این اندازه‌ها را برای بارگذاری به پیکسل تبدیل می‌کنید، راهنمای اندازهٔ عکس پاسپورت به سانتی‌متر، اینچ و پیکسل جدول‌های تبدیل را دارد.

هر کشوری پس‌زمینهٔ ساده و با نور یکنواخت می‌خواهد، بدون سایه، بافت یا شیء، اما رنگ آن یکسان نیست. آمریکا سفید یا سفید مایل به کرم را می‌پذیرد، پس دیوار کمی کرمی هم قبول می‌شود. چین سفید می‌خواهد و معمولاً هر چیزی با رنگ‌مایهٔ مشخص را رد می‌کند. هند سفید می‌خواهد. بریتانیا کرم ساده یا خاکستری روشن می‌خواهد، انتخابی که کناره‌های پوست روشن و موی بلوند را دیدنی نگه می‌دارد، در حالی که سفید خیلی درخشان آن را محو می‌کند. کانادا سفید یا رنگ روشن و استرالیا سفید یا خاکستری روشن را می‌پذیرد. چند کشور اروپایی، از جمله آلمان، مدت‌هاست خاکستری روشن خنثی را ترجیح می‌دهند و برخی قوانین قدیمی‌تر ملی و تعدادی از دفترهای ویزا آبی روشن می‌خواستند.

راه عملی این است که سند موردنظرتان را بررسی کنید و پس‌زمینه‌ای انتخاب کنید که با اطمینان در قاعدهٔ آن بگنجد. در ساخت عکس پرسنلی گزینهٔ پس‌زمینه هر چیزی را که پشت شما بوده با سفید، خاکستری روشن یا آبی جایگزین می‌کند یا اصل را نگه می‌دارد، و انتخاب سند در کشور و نوع مدرک رنگ معمول آن را تنظیم می‌کند. خاکستری روشن امن‌ترین انتخاب واحد برای بریتانیا، استرالیا و بیشتر اروپاست؛ سفید برای آمریکا، چین و هند امن است. آبی امروز بیشتر درخواست دفترهای ویزاست و به‌ندرت قاعدهٔ پاسپورت.

عینک قاعده‌ای است که بیش از همه میان کشورها فرق دارد. آمریکا از 1 نوامبر 2016 عینک را در عکس پاسپورت نمی‌پذیرد؛ فقط با گواهی پزشکی امضاشده که توضیح دهد چرا نمی‌توان آن را برداشت، می‌توانید عینک بزنید. صفحهٔ الزامات عکس پاسپورت آمریکا فهرست کامل آمریکا را دارد. بریتانیا می‌خواهد در صورت امکان عینک را بردارید و اگر نمی‌توانید، چشم‌ها باید کاملاً دیده شوند، بدون تابش نور و بدون عدسی رنگی. کانادا، آلمان و بسیاری کشورهای دیگر هنوز عینک طبی روزمره را با همین شرط می‌پذیرند: عدسی شفاف، بدون بازتاب روی چشم و فریمی که از روی چشم‌ها نگذرد. عینک آفتابی و عدسی رنگی همه‌جا رد می‌شود، مگر دلیل پزشکی باشد.

پوشش سر به دلیل مذهبی یا پزشکی تقریباً در همهٔ کشورها پذیرفته می‌شود، به شرط آنکه کل صورت از زیر چانه تا بالای پیشانی دیده شود، هر دو لبهٔ صورت پیدا باشد و سایه‌ای روی آن نیفتد. آمریکا بیانیهٔ امضاشده می‌خواهد که تأیید کند پوشش، لباس مذهبی است که هر روز در جمع پوشیده می‌شود، یا گواهی پزشک برای پوشش پزشکی. کلاه، هودی، هدفون و ایرفون پذیرفته نمی‌شود.

قواعد حالت چهره یکنواخت‌تر از آن است که مردم فکر می‌کنند. تقریباً همهٔ کشورها حالت خنثی با دهان بسته می‌خواهند، چون لبخند پهن اندازه‌هایی را که نرم‌افزار تشخیص چهره به آن‌ها تکیه دارد تغییر می‌دهد. آمریکا استثنای اصلی است: قوانینش لبخند طبیعی را تا وقتی هر دو چشم باز بمانند می‌پذیرد. اگر مطمئن نیستید، چهره‌ای آرام و با دهان بسته داشته باشید که همه‌جا قبول می‌شود. برای لباس، از یونیفرم و هر چیزی هم‌رنگ پس‌زمینه پرهیز کنید؛ راهنمای چه بپوشیم برای عکس پاسپورت رنگ‌ها و یقه‌ها را پوشش می‌دهد.

هر کشوری برای نوزاد، حتی تازه‌متولد، عکس پاسپورت جداگانه می‌خواهد و تقریباً همه قواعد حالت چهره را برای او سهل‌تر می‌گیرند. در بریتانیا کودک زیر یک سال لازم نیست چشم‌هایش باز باشد و کودک زیر شش سال لازم نیست مستقیم به دوربین نگاه کند یا حالت خنثی داشته باشد. آمریکا می‌خواهد کودک تنها فرد عکس باشد، با چشم‌های باز و بدون دست یا پستانک در کادر. آنچه سهل‌تر نمی‌شود پس‌زمینه و اندازهٔ سر است: نباید دست، اسباب‌بازی، پستانک یا شانهٔ والدین دیده شود و سر هنوز باید در بازهٔ کشور بگنجد.

ساده‌ترین روش این است که نوزاد را به پشت روی ملافهٔ ساده سفید یا خاکستری روشن بخوابانید و درست از بالا عکس بگیرید، با نور روز پنجره و نه فلاش. ابزار عکس پاسپورت نوزاد عکس را مطابق بازهٔ سر نوزاد برای سندی که انتخاب می‌کنید برش می‌دهد، که از اندازه‌گیری دستی یک صورت کوچک آسان‌تر است.

اکنون درخواست‌های بیشتری آنلاین ثبت می‌شوند و عکس دیجیتال علاوه بر قواعد ظاهری، قواعد خودش را هم دارد: ابعاد پیکسلی، فرمت فایل و اغلب محدوده‌ای برای حجم فایل. مشخصات دیجیتال وزارت خارجه آمریکا که برای فرم‌های آنلاین مانند درخواست ویزای DS-160 و قرعه‌کشی DV استفاده می‌شود، یک JPEG مربعی بین 600 × 600 تا 1200 × 1200 px با حجم حداکثر 240 KB است. سامانه آنلاین گذرنامه بریتانیا حداقل 600 × 750 px می‌خواهد. فرم آنلاین ویزای چین 354 × 472 px یا بیشتر را با حجم 40–120 KB می‌خواهد. این بررسی‌ها خودکارند، پس عکسی که پشت باجه قبول می‌شود ممکن است هنگام بارگذاری رد شود.

عکس‌های چاپی علاوه بر قواعد ظاهری، قواعد فیزیکی هم دارند. باید روی کاغذ عکس باکیفیت چاپ شوند، نه اینکه از یک برگه کاغذ معمولی بریده شوند، بدون تاخوردگی، رد جوهر یا حاشیه، و در اندازهٔ دقیق خارجی. عکاسی یا چاپ خانگی 4 × 6 in از یک ورق عکس معمولاً این شرط را برآورده می‌کند. کانادا هنوز دو چاپ یکسان از عکاس تجاری می‌خواهد که نام، نشانی استودیو و تاریخ پشت آن‌ها نوشته شده باشد. آلمان جلوتر رفته است: از 1 مه 2025 ادارات گذرنامه و کارت شناسایی فقط عکس دیجیتالی را می‌پذیرند که عکاس دارای گواهی فرستاده یا در دستگاه خود اداره گرفته شده باشد، نه چاپ کاغذی.

اگر درخواستتان آنلاین است، ابتدا فایل دیجیتال را بسازید و فقط در صورت نیاز بعداً چاپ کنید. در ساخت عکس پرسنلی مدرک را از کشور و نوع مدرک انتخاب کنید و وقتی پورتال سقف KB اعلام کرده است، محدود کردن حجم فایل را فعال کنید. فایل‌ها تا 95 MB پذیرفته می‌شوند، نصب هیچ برنامه‌ای لازم نیست و عکس 30 دقیقه پس از پردازش از سرور حذف می‌شود.

ماموران بررسی عکس‌ها را به چند دلیل محدود رد می‌کنند و این دلایل در بیشتر کشورها یکسان است. سایه در صدر فهرست است: روی صورت از نور بالای سر، یا روی دیوار پشت سر از فلاش. بعد از آن اندازهٔ نادرست سر است که تقریباً همیشه به‌خاطر برش چشمی به‌جای اندازه‌گیری رخ می‌دهد. سپس انعکاس نور روی عینک، عکس قدیمی، وضوح پایین و هر چیزی که ویرایش‌شده به نظر برسد.

بیشتر این ایرادها در تلاش دوم در خانه قابل رفع‌اند. فهرست زیر هر دلیل رد را با کاری که باید تغییر دهید جفت کرده است، تقریباً به ترتیب تکرار. تنها چیزی که بعداً قابل اصلاح نیست نور است؛ اگر عکس اصلی سایه‌ای روی صورت دارد، به‌جای روشن کردن آن عکس تازه بگیرید، چون روشن کردن سایه معمولاً ویرایش به نظر می‌رسد.