برای عکس پاسپورت چه بپوشیم؟ لباس، عینک و مو

ایالات متحده از همه صریح‌تر است. راهنمای عکس وزارت امور خارجه می‌گوید پوشیدن یونیفرم، لباسی شبیه یونیفرم یا لباس استتار مجاز نیست. کلاه و پوشش سر ممنوع است، مگر آنکه هر روز به دلیل مذهبی از آن استفاده کنید که در این صورت باید بیانیه‌ی امضاشده‌ای در تأیید آن ارائه دهید، یا به دلیل پزشکی که در آن صورت بیانیه‌ی امضاشده‌ی پزشک لازم است. عینک از اول نوامبر 2016 و پس از سال‌ها رد شدن عکس‌ها به‌خاطر انعکاس نور، کاملاً ممنوع شده است؛ تنها استثنا مورد پزشکی است، باز هم با گواهی پزشک. هدفون، هندزفری بی‌سیم و وسایل مشابه باید برداشته شوند.

اداره‌ی گذرنامه‌ی بریتانیا (HM Passport Office) حالت چهره‌ی بی‌تکلف با دهان بسته، چشم‌های باز و پیدا، نبود هیچ چیز روی صورت، نبود مو روی چشم‌ها و نبود سایه روی صورت یا پشت سر را می‌خواهد. پوشش سر مجاز نیست مگر به دلیل مذهبی یا پزشکی. فهرستی از لباس‌های ممنوع وجود ندارد، اما شرط اینکه عکس فقط خود شما را روی پس‌زمینه‌ی ساده‌ی کِرم یا خاکستری روشن نشان دهد، شال‌های بالاکشیده، کلاه‌های سویشرت و هر چیزی را که خط دور سر را پنهان کند کنار می‌گذارد. فهرست به‌روز در صفحه‌ی عکس پاسپورت GOV.UK آمده است.

بیشتر کشورهای دیگر، از جمله کشورهای شینگن، هند، کانادا و استرالیا، از یک منبع مشترک پیروی می‌کنند: سند 9303 سازمان بین‌المللی هواپیمایی کشوری (ICAO) برای اسناد سفر ماشین‌خوان، و استاندارد تصویر چهره‌ی ISO/IEC 19794-5 که به آن ارجاع می‌دهد. راهنمای ICAO درباره‌ی چهره است، نه مد. حالت روبه‌رو، نور یکنواخت، بدون سایه، چشم‌های کاملاً پیدا و نبود هیچ چیزی که خط دور چهره را بپوشاند را می‌خواهد. برای اندازه، ارتفاع سر و رنگ پس‌زمینه در هر کشور، الزامات عکس پاسپورت به تفکیک کشور را ببینید؛ این مقاله فقط به چیزهایی می‌پردازد که روی بدن می‌گذارید.

بیشتر عکس‌های ردشده هیچ قانون پوششی را نقض نمی‌کنند. دلیل رد شدن آن است که لباس چیزی را که کارشناس یا سامانه‌ی خودکار می‌بیند تغییر می‌دهد. نمونه‌ی کلاسیک، لباس سفید یا بسیار روشن جلوی پس‌زمینه‌ی سفید است: شانه‌ها ناپدید می‌شوند، سر معلق به نظر می‌رسد و بعضی مراحل حذف پس‌زمینه و تشخیص چهره لبه‌ی گردن را گم می‌کنند. تی‌شرت خاکستری کمرنگ روی پس‌زمینه‌ی خاکستری روشن بریتانیا هم همین اثر را دارد. طرح‌های شلوغ، آرم‌های بزرگ و نوشته‌ها حواس را از چهره پرت می‌کنند و می‌توانند برش خودکار را دچار اشتباه کنند، و پولک و ساتن بازتاب‌های درخشانی در نوردهی یکنواخت ایجاد می‌کنند.

بقیه‌ی موارد به خود چهره مربوط است. کانتور غلیظ، مژه‌ی مصنوعی یا رنگ لب پررنگ می‌تواند باعث شود عکس در مرز شبیه شما نباشد، در حالی که پاسپورت برای بیشتر بزرگسالان ده سال اعتبار دارد. موی افتاده روی یک چشم، یقه‌ی اسکی یا یقه‌ی بلندی که خط فک را بپوشاند، و گوشواره‌ی حلقه‌ای بزرگ یا گردنبند درشتی که در کادر قرار می‌گیرد، همگی به ضرر عکس تمام می‌شوند چون خطی را که سامانه‌ی تطبیق چهره به آن تکیه دارد تغییر می‌دهند. پیشانی براق موذی‌ترین مورد است: زیر یک نور قوی، چربی مثل نقطه‌ی سفید دیده می‌شود و لکه‌ی سفید یکدست روی صورت مثل انعکاس یا سایه حساب می‌شود.

به تضاد با پس‌زمینه‌ای فکر کنید که ارسال می‌کنید، نه دیوار خانه. بیشتر کشورها سفید یا سفید مایل به کِرم می‌خواهند، بریتانیا کِرم یا خاکستری روشن، و چند ویزا آبی روشن. روی همه‌ی این‌ها رنگ‌های متوسط و تیره امن‌اند: سرمه‌ای، زغالی، سبز تیره، شرابی، آلویی، قهوه‌ای شکلاتی و آبی متوسط. مشکی هم جواب می‌دهد، اما پارچه‌ی خیلی تیره می‌تواند باعث شود نوردهی خودکار چهره را روشن‌تر کند، پس چراغ روبه‌روی شما اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

یقه تقریباً به اندازه‌ی رنگ اهمیت دارد. یقه‌ی پیراهن، یقه‌گرد یا یقه‌ی V ملایم خط تمیزی زیر چانه می‌سازد که کمک می‌کند عکس به‌صورت پرتره‌ی سر و شانه دیده شود و چانه برای بررسی ارتفاع سر راحت پیدا شود. لباس‌های بدون بند و خیلی کم‌پوشش ممکن است طوری دیده شوند که انگار چیزی نپوشیده‌اید و بعضی ادارات همان لحظه رد می‌کنند. اگر بعداً پس‌زمینه را با گزینه‌ی پس‌زمینه در ساخت عکس پرسنلی عوض می‌کنید، لباس را بعد از مشخص شدن رنگ هدف انتخاب کنید: پیراهن آبی روشن روی سفید خوب است اما روی پس‌زمینه‌ی آبی روشن ویزا بد.

پوشش‌های مذهبی سر در آمریکا، بریتانیا، کانادا، هند، استرالیا و کشورهای شینگن پذیرفته است، به شرط آنکه تمام صورت از پایین چانه تا بالای پیشانی و از یک طرف صورت تا طرف دیگر پیدا باشد و پوشش سایه نیندازد. آمریکا بیانیه‌ی امضاشده می‌خواهد که پوشش بخشی از لباس مذهبی شناخته‌شده است که هر روز در جمع پوشیده می‌شود؛ بیشتر کشورهای دیگر بدون مدرک می‌پذیرند. پوششی به رنگ ساده و در تضاد با پس‌زمینه انتخاب کنید، آن را طوری سنجاق کنید که صاف بنشیند و با چین‌ها دور صورت قاب نسازد، و از ابروها دور نگه دارید.

عینک جایی است که کشورها واقعاً با هم تفاوت دارند و امن‌ترین کار این است که آن را بردارید. اگر در کشورهای مجاز آن را نگه می‌دارید، از شیشه‌ی شفاف استفاده کنید، فریم را کمی رو به پایین کج کنید یا نور اصلی را بالاتر ببرید تا روی شیشه‌ها منعکس نشود، و مطمئن شوید لبه‌ی فریم از روی چشم‌ها رد نمی‌شود.

نوزادان و کودکان خردسال از همان منطق لباس پیروی می‌کنند، با چند نکته‌ی عملی. به‌جای سفید، لباس ساده‌ی رنگی بپوشانید، کلاه و گیره‌ی مو را بردارید و اگر نمی‌توانند بنشینند آن‌ها را روی ملافه‌ی ساده‌ی سفید یا روشن بخوابانید. هیچ فرد دیگر، دست یا اسباب‌بازی نباید در کادر باشد. آمریکا و بریتانیا برای کوچک‌ترین کودکان شرط حالت چهره و باز بودن چشم‌ها را سهل‌تر می‌گیرند؛ جزئیات، از جمله اینکه نوزاد را چگونه نگه دارید تا در عکس دیده نشوید، در قوانین عکس پاسپورت نوزاد و کودک آمده است.

سمعک و دیگر وسایل پزشکی که هر روز استفاده می‌کنید در آمریکا می‌توانند بمانند و بریتانیا و بیشتر کشورهای دیگر هم در صورتی که صورت را نپوشانند می‌پذیرند. برای مو و ریش همه‌جا یک قاعده هست: عکس باید با ظاهر فعلی شما بخواند. اگر ریش پرپشت را تازه تراشیده‌اید یا موی مشکی را به بلوند platinum رنگ کرده‌اید، با عکس یک ماه پیش فرق می‌کنید، و این دلیلی است که عکس را دوباره بگیرید نه اینکه از عکس قدیمی استفاده کنید.

قوانین مربوط به حالت چهره تا وقتی با دقت نخوانید یکسان به نظر می‌رسند. آمریکا حالت خنثی یا یک لبخند طبیعی را می‌خواهد، با هر دو چشم باز. لبخند آرام با دهان بسته پذیرفته می‌شود؛ لبخند پهن که دندان‌ها را نشان می‌دهد و چشم‌ها را تنگ می‌کند خطر رد شدن دارد، چون چشم‌ها باید به‌وضوح باز باشند. بریتانیا حالت خنثی با دهان بسته می‌خواهد، یعنی در عمل اصلاً لبخند نزنید. هند، کانادا، استرالیا و کشورهای شنگن از قاعدهٔ ICAO پیروی می‌کنند: حالت خنثی، دهان بسته و نگاه مستقیم به دوربین.

دلیل این قوانین همه‌جا یکی است. گیت‌های خودکار چهرهٔ زندهٔ شما را با تصویر داخل تراشه مقایسه می‌کنند و یک لبخند بزرگ شکل گونه‌ها، چشم‌ها و دهان را بیشتر از هر لباسی تغییر می‌دهد. نکته‌های عملی: درست پیش از عکس نفس را بیرون بدهید، فک را شل کنید، چانه را تراز نگه دارید و بالا نگیرید، و به لنز نگاه کنید نه به صفحه. چند عکس بگیرید و عکسی را نگه دارید که در آن هر دو چشم به یک اندازه باز است.

موفقیت یا شکست یک عکس خانگی بیشتر به نور بستگی دارد تا دوربین. در روز ابری رو به پنجره بایستید، یا طوری که نور روز کمی بالاتر از سطح چشم بتابد، با فاصلهٔ نیم تا یک متر از یک دیوار ساده. فقط به نور سقفی تکیه نکنید: زیر ابروها، بینی و چانه سایه می‌اندازد و معمولاً دلیل براق شدن پیشانی است. از شخص دیگری بخواهید عکس را از فاصلهٔ یک بازو یا بیشتر و با گوشی در ارتفاع چشم شما بگیرد؛ سلفی بینی را کج‌نما می‌کند و آمریکا آن را نمی‌پذیرد.

دیوار لازم نیست دقیقاً همان رنگی باشد که کشور مقصد می‌خواهد. دیوار ساده، روشن و با نور یکنواخت تمیزترین لبه را دور مو و شانه‌ها می‌دهد و گزینهٔ پس‌زمینه بعداً می‌تواند آن را با سفید، خاکستری روشن یا آبی جایگزین کند. مدرک دقیق را در کشور و نوع مدرک انتخاب کنید و پیش از دانلود، برش را با راهنمای اندازهٔ سر بررسی کنید. عکس ۳۰ دقیقه پس از پردازش از سرور حذف می‌شود و نیازی به نصب چیزی نیست.

این فهرست را پیش از نشستن مقابل دوربین مرور کنید، نه بعد از چاپ عکس. هر مورد یا قانون مکتوب دست‌کم یک کشور مهم است یا دلیل رایج برگشت خوردن عکس.