برش عکس با نسبت ابعاد: 1:1، 4:5، 9:16، 16:9 و بیشتر

نسبت ابعاد فقط شکل عکس را توصیف می‌کند: عرض تقسیم بر ارتفاع، به‌صورت دو عدد صحیح کوچک. کادر 1920 × 1080 px و کادر 1280 × 720 px هر دو 16:9 هستند، چون تقسیم هر ضلع بر بزرگ‌ترین عدد مشترک (120 و 80) به 16 و 9 می‌رسد. اما اندازهٔ پیکسلی نشان می‌دهد کادر چقدر جزئیات دارد. دو تصویر می‌توانند نسبت یکسان داشته باشند و تعداد پیکسل‌هایشان چهار برابر فرق کند، و دو تصویر با تعداد پیکسل تقریباً برابر، مثل 1080 × 1350 و 1200 × 1200، شکل متفاوتی دارند.

این تفاوت مهم است، چون پلتفرم‌ها این دو را جدا بررسی می‌کنند. اینستاگرام، چاپخانه یا قالب اسلاید ابتدا شکل را می‌بیند و هر چه نخواند برش می‌دهد، نوار سیاه می‌گذارد یا رد می‌کند. بعد پیکسل‌ها را به اندازهٔ نمایش می‌رساند. اگر شکل را خودتان درست کنید، پلتفرم چیزی برای تصمیم‌گیری ندارد و قاب‌بندی شما همان است که دیگران می‌بینند. اگر فقط تعداد پیکسل درست باشد، پلتفرم باز هم هر شکلی را که فرستاده‌اید برش می‌دهد.

سنسور دوربین نسبت اولیه را تعیین می‌کند. بیشتر دوربین‌های گوشی 4:3 ضبط می‌کنند (عکس 12 مگاپیکسلی iPhone برابر 4032 × 3024 px است) و بیشتر دوربین‌های لنز‌ـ‌ قابل‌تعویض 3:2، یعنی شکل فیلم 35 mm. هر برش به نسبتی متفاوت بخشی از کادر را دور می‌ریزد و هرچه شکل مقصد از اصلی دورتر باشد، بیشتر از دست می‌دهید.

بیشتر الزامات در چند شکل خلاصه می‌شوند. مربع 1:1 پیش‌فرض عکس پروفایل، آگهی‌های بازار و آواتار است، چون سایت می‌تواند آن را مربع نشان دهد یا بدون دردسر دایره‌ای از آن ببرد. فید اینستاگرام از 1.91:1 افقی تا 4:5 عمودی را می‌پذیرد و 4:5 با 1080 × 1350 px بیشترین ارتفاع صفحه را می‌گیرد. استوری، ریلز، تیک‌تاک و YouTube Shorts تمام‌صفحه و 9:16 هستند. یوتیوب برای تصویر بندانگشتی سفارشی 1280 × 720 px و کمتر از 2 MB را توصیه می‌کند و PowerPoint از نسخهٔ 2013 اندازهٔ پیش‌فرض اسلاید را 16:9 گذاشته است. برای اندازهٔ پیکسلی هر پلتفرم راهنمای اندازه پست و استوری اینستاگرام را ببینید.

چاپ و مدارک نسبت‌های خودشان را دارند. چاپ 4 × 6 in برابر 2:3 است (یا 3:2 وقتی افقی شود)، 8 × 10 in برابر 4:5 و 5 × 7 in برابر 5:7؛ پس یک عکس برای هر قاب برش متفاوتی لازم دارد. عکس پاسپورت با میلی‌متر تعریف می‌شود: 35 × 45 mm در بریتانیا، اتحادیهٔ اروپا، هند و بسیاری کشورهای دیگر که معادل 7:9 است، در حالی که عکس پاسپورت آمریکا مربع 2 × 2 in است. ساخت عکس پرسنلی به این اندازه‌ها برش می‌زند و اندازهٔ سر را هم کنترل می‌کند، کاری که برش ساده با نسبت نمی‌کند.

سه عملیات نحوهٔ جا شدن عکس در کادر را تغییر می‌دهند و به‌راحتی با هم اشتباه گرفته می‌شوند. برش، پیکسل‌های لبه‌ها را حذف می‌کند و بقیه را دست‌نخورده می‌گذارد؛ پس شکل را عوض می‌کند و تعداد پیکسل را کم می‌کند. تغییر اندازه همهٔ پیکسل‌ها را بزرگ یا کوچک می‌کند و کل عکس را نگه می‌دارد؛ پس تعداد پیکسل عوض می‌شود ولی شکل نه. حاشیه‌گذاری که لتربکس (نوار بالا و پایین) یا پیلاربکس (نوار کنار) هم نامیده می‌شود، حاشیه‌ای ساده اضافه می‌کند تا عکس بدون از دست دادن چیزی در شکل جدید جا شود.

یک کار معمول از دو مورد پشت سر هم استفاده می‌کند. برای تبدیل عکس گوشی 4032 × 3024 px به پست اینستاگرام 1080 × 1350 px، ابتدا آن را روی 4:5 (حدود 2419 × 3024 px) برش می‌دهید و بعد کوچک می‌کنید. برای جا دادن یک عکس گروهی عریض در مربع بدون بریدن کسی، به‌جای آن حاشیه می‌گذارید تا 1:1 شود. تغییر اندازه عکس هر دو را یک‌جا انجام می‌دهد: هر دو ضلع را تعیین کنید و در جای‌گیری گزینهٔ برش برای پر کردن کادر یا حاشیه رنگی را بزنید.

قفل نسبت فقط شکل کادر را ثابت می‌کند، نه جای آن را، و همین جای‌گذاری است که برش را حساب‌شده نشان می‌دهد. قانون یک‌سوم‌ها نقطهٔ شروع معمول است: کادر را با دو خط افقی و دو خط عمودی تقسیم‌شده تصور کنید و سوژه، یا چشم‌ها در پرتره، را روی یکی از این خط‌ها بگذارید نه دقیقاً وسط. بیشتر صفحه‌های برش هنگام کشیدن این شبکه را نشان می‌دهند. برای عکس پروفایل مربع، وسط‌چین بهتر است، چون سایت ممکن است دایره‌ای از آن ببرد و هر چیز نزدیک گوشه‌ها ناپدید می‌شود.

فضای بالای سر یعنی فاصلهٔ بالای سر تا لبهٔ کادر. زیادی‌اش آدم را کوچک و فرورفته در کادر نشان می‌دهد؛ نبودنش، وقتی بالای سر به لبه می‌چسبد، حس تنگی می‌دهد. در برش 9:16 از عکس افقی، در جهتی که سوژه نگاه می‌کند یا حرکت می‌کند کمی جا بگذارید، که فضای نگاه نامیده می‌شود، تا عکس خفه به نظر نرسد.

پلتفرم‌ها بخش‌هایی از کادر را هم با رابط خودشان می‌پوشانند. استوری و ریلز نام پروفایل را بالا و نوار پاسخ و کپشن را پایین می‌گذارند، پس متن را از حدود 250 px بالا و پایین کادر 1080 × 1920 دور نگه دارید. یوتیوب مدت ویدیو را در گوشهٔ پایین-راست هر تصویر بندانگشتی چاپ می‌کند. عنوان‌ها و چهره‌ها را جایی بگذارید که چیزی روی آن‌ها نیفتد.

هر اپ مهم عکس می‌تواند کادر برش را روی یک نسبت قفل کند، هرچند هیچ‌کدام اجازهٔ تایپ اندازهٔ پیکسلی دقیق را نمی‌دهند. در iPhone اپ Photos نسخهٔ اصلی را نگه می‌دارد و بعداً با Revert برمی‌گردید. Google Photos در اندروید کنار Save گزینهٔ Save as copy دارد تا هر دو نسخه بماند. مراحل زیر برای نسخه‌های فعلی هر اپ است؛ نام منوها در نسخه‌ها عوض شده، اما دکمهٔ نسبت در صفحهٔ برش مانده است.

در Windows 11 عکس را در Photos باز کنید، Edit image (Ctrl + E) را بزنید و برگهٔ برش را انتخاب کنید. منوی نسبت ابعاد گزینه‌های Free، Original، Square و شکل‌های ثابتی مثل 16:9، 4:3 و 3:2 دارد؛ کادر را بکشید و Save as copy را بزنید تا نسخهٔ اصلی سالم بماند.

در Mac، Preview برعکس است: منوی نسبت ندارد، ولی هنگام کشیدن اندازهٔ انتخاب را به پیکسل نشان می‌دهد. نگه داشتن Shift کادر را مربع می‌کند که 1:1 را پوشش می‌دهد. برای نسبت‌های دیگر باید اعداد را زیر نظر بگیرید تا برابر شوند یا قبلاً حساب کنید: برای 4:5 روی عکسی با ارتفاع 3024 px، عرض برابر است با 3024 × 4 ÷ 5 = 2419 px.

وقتی یک فرم اندازه دقیق می‌خواهد، مثلاً 1200 × 628 px برای پیش‌نمایش لینک یا 600 × 600 px برای عکس ویزا، قفل نسبت فقط شکل کادر را درست می‌کند و باز هم باید اندازه را جداگانه تغییر دهید. کادر برشی که با پیکسل تنظیم شود هر دو کار را یکجا انجام می‌دهد. ابزار برش عکس زیر نسبت ابعاد نه نسبت ثابت دارد، به‌علاوه حالت آزاد برای برش دستی و اندازه دلخواه (px) برای تعیین عرض و ارتفاع دقیق. این ابزار در هر مرورگری، حتی روی گوشی، کار می‌کند و نه نصب برنامه لازم دارد و نه ثبت‌نام.

همین کادر را می‌توان روی حداکثر 20 عکس به‌صورت همزمان اعمال کرد، هر کدام تا 95 MB. این قابلیت برای عکس‌های محصول که روی یک میز گرفته شده‌اند، اسکرین‌شات‌های یک پنجره یا مجموعه عکس‌های پرسنلی تیم کاربرد دارد. موقعیت شروع مشخص می‌کند کادر روی هر فایل کجا قرار بگیرد: وسط، یک لبه، یک گوشه یا هوشمند (سوژه) که چهره یا شیء اصلی هر عکس را جداگانه پیدا می‌کند. فایل‌ها 30 دقیقه پس از پردازش از سرور حذف می‌شوند.

برش دایره‌ای در واقع برش مربعی است که گوشه‌هایش حذف شده، پس همیشه از نسبت 1:1 شروع می‌شود. سرنوشت آن گوشه‌ها به فرمت فایل بستگی دارد. PNG، WebP و AVIF شفافیت را ذخیره می‌کنند، بنابراین گوشه‌ها شفاف می‌شوند و دایره روی هر پس‌زمینه‌ای تمیز می‌نشیند. JPG اصلاً شفافیت ندارد و گوشه‌ها باید با یک رنگ، معمولاً سفید، پر شوند. اگر دایره JPG را در سایتی با تم تیره بارگذاری کنید، گوشه‌های سفید به‌شکل یک مربع دور عکس گرد دیده می‌شوند.

در ابزار برش، شکل را روی دایره‌ای بگذارید و PNG یا WebP را به‌عنوان فرمت خروجی انتخاب کنید؛ در این حالت بیرون دایره روی شفاف می‌ماند. برای JPG سفید، سیاه یا یک رنگ پس‌زمینه هماهنگ با صفحه‌ای که عکس در آن نمایش داده می‌شود انتخاب کنید. بیشتر پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی خودشان از عکس مربعی دایره می‌سازند، پس برای آن‌ها برش ساده 1:1 با چهره در وسط کافی است. دایره از پیش برش‌خورده برای امضای ایمیل، اسلاید و اسناد ارزش دارد.

برش پیکسل‌هایی را که نگه می‌دارید تار یا نرم نمی‌کند؛ فقط بقیه را حذف می‌کند. مسئله کیفیت به ذخیره نتیجه مربوط است. PNG بدون افت است، پس PNG برش‌خورده دقیقاً با همان ناحیه از عکس اصلی یکسان است. JPG باید دوباره رمزگشایی و رمزگذاری شود و یک دور فشرده‌سازی دیگر اضافه می‌کند. با کیفیت پیش‌فرض 85 همین یک بار ذخیره دوباره دیده نمی‌شود، اما اگر همان JPG را پنج بار پشت سر هم برش دهید و هر بار ذخیره کنید، پنج دور افت روی هم جمع می‌شود. نسخه اصلی را نگه دارید و هر بار از روی آن برش بزنید.

برش پیکسل‌های کمتری هم دارد و کیفیت دیده‌شده از همین‌جا کم می‌شود. برش 9:16 از یک عکس افقی 4032 × 3024 px فقط حدود 1701 × 3024 px را نگه می‌دارد، یعنی تقریباً 42% کادر، که برای یک استوری 1080 × 1920 هنوز کاملاً کافی است. برش تنگ یک چهره از عکس گروهی ممکن است 400 px یا کمتر باقی بگذارد که روی هر صفحه‌نمایش امروزی نرم و تار دیده می‌شود. حجم فایل هم معمولاً با کم شدن پیکسل‌ها کاهش می‌یابد، پس وقتی عکس باید زیر یک محدودیت KB برود برش اولین قدم است.