کاهش حجم عکس به KB برای فرم‌ها، سامانه‌ها و ایمیل

دوربین گوشی عکس را با 12 مگاپیکسل یا بیشتر ذخیره می‌کند که معمولاً یعنی 2 تا 5 MB برای هر عکس. پورتالی که از صدها هزار نفر عکس و امضا دریافت می‌کند، اگر این فایل‌ها را همان‌طور که هستند بپذیرد به ترابایت‌ها فضا نیاز دارد و هر بررسی‌کننده باید منتظر بارگذاری آن‌ها بماند. سقف بر حسب کیلوبایت ساده‌ترین قاعده‌ای است که یک برنامه‌نویس می‌تواند اجرا کند: سرور پیش از باز کردن تصویر تعداد بایت‌ها را می‌خواند و هر چیز بزرگ‌تر را رد می‌کند. برای همین پیام خطا از KB حرف می‌زند، نه از ظاهر عکس.

این عددها بسیار متفاوت‌اند و بیشترشان خیلی کمتر از خروجی دوربین است. وزارت خارجه آمریکا برای عکس دیجیتال ویزا ابعاد 600 × 600 تا 1200 × 1200 px و حداکثر 240 KB می‌خواهد (قوانین در travel.state.gov آمده است). پورتال‌های استخدامی هند مانند IBPS امضای 10–20 KB و عکس 20–50 KB خواسته‌اند. سامانه‌های پذیرش دانشگاه، پلتفرم‌های اجاره و نرم‌افزارهای منابع انسانی اغلب 100 KB، 200 KB یا 1 MB را تعیین می‌کنند. ایمیل سخاوتمندتر است و Gmail پیوست تا 25 MB در هر پیام را مجاز می‌داند، اما یک دوجین عکس با اندازهٔ کامل باز هم از آن فراتر می‌رود.

برخی فرم‌ها بیش از تعداد بایت را بررسی می‌کنند. ممکن است ابعاد پیکسلی دقیق، پسوند JPG یا JPEG، یا حداقل اندازه‌ای بخواهند تا عکس به اندازهٔ یک تمبر نباشد. اطلاعیه را یک بار بخوانید، هر سه عدد (KB، پیکسل، فرمت) را یادداشت کنید و همزمان به سوی همه آن‌ها بروید. اگر KB را درست کنید ولی قانون پیکسل را نادیده بگیرید، فقط پیام رد دیگری می‌گیرید.

ابعاد پیکسلی با اختلاف بزرگ‌ترین اهرم است. حجم فایل با تعداد پیکسل‌ها بالا می‌رود و تعداد پیکسل‌ها با مجذور عرض: اگر عرض و ارتفاع را نصف کنید، فقط یک‌چهارم پیکسل‌ها می‌ماند. کوچک کردن عکس 4032 × 3024 به 1600 × 1200 حدود 84% پیکسل‌ها را حذف می‌کند و حجم فایل معمولاً پیش از دست زدن به کیفیت، به همین نسبت کم می‌شود. برای هر چیزی که روی صفحه نمایش داده می‌شود یا یک بررسی‌کنندهٔ انسانی می‌بیند، 1200–1600 px در ضلع بلندتر کافی است. برش هم مؤثر است: هر پیکسل دیوار خالی که حذف کنید، پیکسلی است که انکودر دیگر نباید ذخیره کند.

فرمت تعیین می‌کند این پیکسل‌ها چقدر کارآمد بسته‌بندی شوند. JPG در سال 1992 با نام ISO/IEC 10918-1 استاندارد شد و برای عکس ساخته شده است: جزئیات ریزی را که چشم به‌سختی می‌بیند حذف می‌کند. PNG بدون اتلاف است؛ برای لوگو و اسکرین‌شات عالی و برای عکس پرهزینه است، و همان عکس به‌صورت PNG اغلب چند برابر JPG حجم دارد. WebP و AVIF با کیفیت مشابه باز هم کوچک‌ترند، اما بسیاری از پورتال‌های دولتی و استخدامی فقط JPG یا JPEG می‌پذیرند؛ پس این دو برای وب‌سایت و پیام‌رسان مناسب‌اند، نه فرم‌ها. اگر مطمئن نیستید فرم از «JPEG» چه فرمتی را می‌خواهد، راهنمای JPG، JPEG و PNG آن را روشن می‌کند.

کیفیت دستگیرهٔ تنظیم دقیق است و فقط روی فرمت‌های با اتلاف کار می‌کند. بیشتر دوربین‌ها و گوشی‌ها JPG را با کیفیت 90 یا بالاتر ذخیره می‌کنند و رسیدن به 75 معمولاً حجم را نصف می‌کند، بی‌آنکه در اندازهٔ نمایش عادی تفاوتی دیده شود. زیر حدود 50، نواحی صاف مثل آسمان و پوست شروع به بلوکی شدن می‌کنند و دور متن هاله پیدا می‌شود. به همین دلیل کیفیت باید آخر بیاید: در عکس با اندازهٔ کامل برای رسیدن به هدف کوچک باید آن را چنان پایین برد که خرابی دیده شود، ولی در عکس تغییر اندازه‌یافته کاهش ملایم کافی است. حذف فراداده (موقعیت GPS، مدل دوربین، پیش‌نمایش جاسازی‌شده) امتیازی رایگان است و در بسیاری از عکس‌های گوشی 10 تا 50 KB صرفه‌جویی می‌کند.

JPG تنظیمی ندارد که بگوید «این را 50 KB کن». هر مقدار کیفیت برای هر عکس حجم متفاوتی می‌دهد، چون عکس پرجزئیات برگ‌ها بایت بیشتری از یک دیوار ساده می‌خواهد. ویرایشگرهای دسکتاپ این را با آزمون‌وخطا حل می‌کنند: خروجی بگیرید، حجم را ببینید، تنظیم کنید و دوباره خروجی بگیرید. جواب می‌دهد، اما چند دور طول می‌کشد و به‌راحتی از هدف رد می‌شوید و فایل 30 KB زمختی می‌گیرید در حالی که 49 KB تمیز بود. روش زیر با ثابت کردن ابعاد پیکسلی در ابتدا حدس‌زدن را کوتاه می‌کند، تا کیفیت فقط مرحلهٔ آخر را پوشش دهد.

فشرده‌ساز با هدف حجم همین جست‌وجو را برای شما انجام می‌دهد. در فشرده‌ساز عکس، گزینهٔ فشرده‌سازی بر اساس را روی حجم هدف نگه دارید، عدد را بنویسید و KB را انتخاب کنید. ابزار مقدارهای کیفیت را امتحان می‌کند تا بالاترین مقداری را که جا می‌شود پیدا کند و اگر اجازهٔ کوچک کردن ابعاد روشن باشد و کیفیت به کمترین کیفیت مجاز برسد، ابعاد را با گام‌های کوچک کم می‌کند. برای رایج‌ترین سقف‌ها صفحه‌هایی با عدد از پیش واردشده هست: کاهش حجم عکس تا 20 KB برای امضا و عکس آزمون و کاهش حجم عکس تا 100 KB برای پورتال‌های استخدامی و فرم‌های ویزا. اگر می‌خواهید شدت را خودتان تعیین کنید، سطح کیفیت و درصد حالت‌های دستی همان کلیدند.

در اینجا می‌بینید یک عکس معمولی گوشی با 3.2 MB، وقتی اهرم‌ها به ترتیب اعمال شوند، چگونه به سقف 100 KB نزدیک می‌شود. اعداد معمولی‌اند، نه اندازه‌گیری‌شده، و صحنهٔ پرجزئیات کمی بالاتر می‌نشیند.

گوشی‌ها چند میان‌بر داخلی دارند، اما هیچ‌کدام اجازهٔ وارد کردن عدد KB نمی‌دهند. در iPhone، برنامهٔ Mail هنگام پیوست عکس می‌پرسد آن را با اندازهٔ Small، Medium، Large یا Actual Size بفرستد و برنامهٔ Shortcuts عمل‌های Resize Image و Convert Image دارد. از iOS 11 به بعد iPhone عکس‌ها را به‌طور پیش‌فرض با HEIC ذخیره می‌کند (Settings، Camera، Formats، High Efficiency) و بسیاری از پورتال‌ها HEIC را نمی‌پذیرند، پس تبدیل به JPG بخشی از کار است. در Android گالری‌ها بسته به سازنده فرق دارند: ویرایشگر Gallery سامسونگ گزینهٔ تغییر اندازه دارد، اما Google Photos برای ویرایش ساخته شده، نه تعیین ابعاد پیکسلی. ابزار مبتنی بر مرورگر این تفاوت‌ها را دور می‌زند، چون روی هر گوشی یکسان کار می‌کند.

روی کامپیوتر کنترل بیشتری دارید. در Mac، برنامهٔ Preview از مسیر Tools، Adjust Size اندازه را تغییر می‌دهد و پنجرهٔ File، Export یک لغزندهٔ Quality برای JPEG همراه با تخمین حجم فایل نشان می‌دهد که هدف‌گیری دستی را سریع‌تر می‌کند. در Windows، برنامهٔ Photos از منوی خود تغییر اندازه می‌دهد و Paint پیش از ذخیره با JPEG گزینهٔ Resize با درصد یا پیکسل دارد. در هر دو سیستم عدد نهایی KB به آزمون‌وخطا می‌ماند، که برای یک فایل خوب است و برای بیست فایل خسته‌کننده. برای دسته‌ای، ابزار مرورگری با هدف حجم تا 20 تصویر را یک‌جا و هر کدام تا 95 MB پردازش می‌کند، بدون نصب چیزی.

گرفتن اسکرین‌شات از عکس رایج‌ترین راه میان‌بر است و گاهی اتفاقی فایل کوچک‌تری هم می‌دهد. مشکل این است که روی نتیجه کنترلی ندارید: اسکرین‌شات وضوح صفحه‌نمایش را ثبت می‌کند، نه وضوح خود عکس را، هر نوار و حاشیه‌ای را که روی صفحه بوده اضافه می‌کند و در بیشتر گوشی‌ها با فرمت PNG ذخیره می‌شود که برای عکس فرمت مناسبی نیست. در یک گوشی امروزی، اسکرین‌شات PNG تمام‌صفحه به‌راحتی می‌تواند از JPG نمایش‌داده‌شده سنگین‌تر باشد. برش‌دادن بعدی، سپس تبدیل و بعد فشرده‌سازی، زمان بیشتری از یک بار فشرده‌سازی فایل اصلی می‌برد.

تغییر نام فایل تله‌ی دیگری است. عوض کردن photo.png به photo.jpg یا photo.heic به photo.jpg فقط برچسب را تغییر می‌دهد: داده‌ی داخل فایل همچنان PNG یا HEIC است، حجم همان است و پورتال‌هایی که سرآیند فایل را می‌خوانند آن را رد می‌کنند یا نمایش نمی‌دهند. زیپ کردن هم کمکی نمی‌کند، چون داده‌ی JPG از قبل فشرده است و زیپِ یک JPG تقریباً هم‌اندازه‌ی خود آن می‌شود. فرم‌ها هم تصویر می‌خواهند، نه فایل فشرده، پس ZIP یکسره رد می‌شود.

PNG در سال 1996 به‌عنوان یک فرمت بدون اتلاف به توصیه‌نامه‌ی W3C تبدیل شد و بدون اتلاف یعنی برای صرفه‌جویی در فضا حق ندارد هیچ جزئیاتی را دور بریزد. این فرمت الگوهای تکراری را خوب فشرده می‌کند؛ برای همین اسکرین‌شات یک سند یا لوگو روی زمینه‌ی ساده خوب فشرده می‌شود. عکس تقریباً هیچ تکرار دقیقی ندارد، چون هر پیکسل کمی با همسایه‌هایش فرق دارد؛ بنابراین عکس PNG هر قدر هم بهینه شود حجمش بالا می‌ماند. اگر یک عکس PNG با عرض 1200 px حجمش 1.8 MB باشد، بهینه‌سازی بدون اتلاف شاید آن را به 1.6 MB برساند؛ ذخیره‌ی همان پیکسل‌ها به‌صورت JPG با کیفیت 75 معمولاً 150–250 KB می‌دهد.

دو راه درست وجود دارد. اگر تصویر عکس است و فرم JPG را می‌پذیرد، فرمت خروجی را روی JPG بگذارید تا مشکل حجم تقریباً حل شود؛ بخش‌های شفاف با یک رنگ ساده پر می‌شوند که فرم‌ها معمولاً مشکلی با آن ندارند. اگر باید PNG بماند (بعضی آپلودهای امضا و پورتال‌های طراحی اصرار دارند)، فشرده‌سازی PNG را روی حالت با اتلاف بگذارید که تصویر را به رنگ‌هایی که واقعاً دارد کاهش می‌دهد. امضایی با جوهر تیره روی زمینه‌ی سفید فقط چند سایه لازم دارد و حجمش به‌شدت پایین می‌آید، اما عکس رنگارنگ در گرادیان‌ها نرمی خود را به‌طور محسوس از دست می‌دهد.

اگر هیچ‌کدام کمک نکرد، باز هم اهرم باقی‌مانده پیکسل‌هاست. یک برش محصول شفاف با عرض 3000 px نمی‌تواند هم PNG باشد و هم 50 KB، مگر کوچک‌تر شود؛ 800 px شاید جا شود. بررسی کنید فرم واقعاً به شفافیت نیاز دارد یا نه، چون زمینه‌ی سفید در JPG اغلب پذیرفته می‌شود و حجمی بسیار کمتر دارد.