Kilometry na centymetry

Wyrażanie kilometrów w centymetrach brzmi dziwnie, ale takie przeliczenie pojawia się wszędzie tam, gdzie spotykają się dwie bardzo różne skale. Dobrym przykładem jest geologia. Ocean Atlantycki poszerza się o około 2,5 cm rocznie, ponieważ płyty po obu stronach Grzbietu Śródatlantyckiego się oddalają. W ciągu miliona lat daje to 2 500 000 cm, czyli 25 km, a przez około 180 milionów lat, odkąd ocean zaczął się otwierać, tysiące kilometrów. Dopiero zapisanie obu wartości w jednej jednostce pozwala na takie porównania.

Fizyka ma własny powód. Starszy układ jednostek CGS, oparty na centymetrze, gramie i sekundzie, jest nadal używany w części astrofizyki, więc odległość 1 km pojawia się w publikacjach jako 10⁵ cm.

Gdy w latach 90. XVIII wieku powstawał metr, miał stanowić jedną dziesięciomilionową odległości od bieguna północnego do równika. Według tej definicji ćwiartka południka ma 10 000 km, czyli 1 000 000 000 cm, miliard centymetrów. Pomiary, na których ją oparto, były nieco niedokładne, więc rzeczywista wartość to około 10 002 km, ale ta okrągła liczba wyjaśnia, dlaczego obwód Ziemi wynosi blisko 40 000 km.

Od 1983 roku metr jest definiowany przez prędkość światła, a kilometr i centymetr wynikają z niego dokładnie, więc przelicznik 100 000 nie wymaga żadnego zaokrąglania.

Przejście w dół skali metrycznej od kilometrów do centymetrów to pięć kroków po dziesięć: kilometr, hektometr, dekametr, metr, decymetr, centymetr. Każdy krok dodaje jedno zero, więc przelicznik ma ich pięć. Zapisanie 2,5 km jako 25 000 cm, częsty błąd, pomija jeden krok i daje wynik dziesięć razy za mały; poprawna wartość to 250 000 cm.

Jeśli liczby robią się niewygodne, najpierw przelicz na metry, mnożąc przez 1000, a potem na centymetry, mnożąc przez 100. W drugą stronę użyj przelicznika centymetrów na kilometry lub wybierz dowolną parę w przeliczniku jednostek.