Kilokalorie na kilodżule

Kaloria na amerykańskiej etykiecie wartości odżywczych to w rzeczywistości kilokaloria, czyli energia potrzebna do ogrzania jednego kilograma wody o około jeden stopień Celsjusza. W tekstach o żywieniu pisze się czasem Kaloria przez wielkie K, aby podkreślić różnicę, ale na większości etykiet i w aplikacjach używa się po prostu słowa kalorie. Baton o wartości 250 kalorii zawiera więc 250 kcal, czyli 1046 kJ, a nie 1,046 kJ.

Współczynnik 4,184 odpowiada kalorii termochemicznej, której używa nauka o żywieniu i większość urzędów zajmujących się żywnością. W inżynierii funkcjonuje też nieco inna kaloria międzynarodowa (tablicowa) równa 4,1868 J, ale różnica wynosi poniżej 0,1% i nigdy nie jest widoczna na etykiecie.

W Unii Europejskiej rozporządzenie 1169/2011 wymaga podawania energii zarówno w kJ, jak i w kcal, zwykle w formie 1046 kJ / 250 kcal na 100 g, a referencyjne dzienne spożycie dla przeciętnej dorosłej osoby wynosi 8400 kJ, czyli 2000 kcal. Australia i Nowa Zelandia oznaczają żywność głównie w kilodżulach, a ich wartość referencyjna dla przeciętnej dorosłej osoby to 8700 kJ, czyli około 2080 kcal. Stany Zjednoczone i Kanada podają wyłącznie kalorie.

Przeliczanie przydaje się, gdy liczysz kalorie, ale kupujesz jedzenie w Sydney albo czytasz niemiecki przepis. Prowadź zapis w jednej jednostce i przeliczaj etykiety na bieżąco; mieszanie jednostek w dzienniku to najprostszy sposób, by przez pomyłkę podwoić lub zmniejszyć czterokrotnie dzienną sumę.

Opaski fitness podają kalorie aktywne w kcal, a naukowcy zajmujący się sportem używają kJ, zwłaszcza w kolarstwie, gdzie mierniki mocy bezpośrednio mierzą wykonaną pracę. Godzinna jazda ze średnią mocą 200 W to 720 kJ pracy mechanicznej, a ponieważ organizm ma sprawność tylko około 20–25%, spala mniej więcej tyle kilokalorii, ile kilodżuli wynosi ta praca. Przeliczenie w drugą stronę znajdziesz w artykule kJ na kcal, a o prądzie w domu piszemy w kWh na dżule.