Kilocalorieën naar kilojoule

De calorie op een Amerikaans voedingswaardenetiket is eigenlijk een kilocalorie: de energie die nodig is om één kilogram water ongeveer één graad Celsius op te warmen. In voedingsteksten wordt dit soms met een hoofdletter C geschreven (Calorie) om het verschil aan te geven, maar de meeste etiketten en apps zeggen gewoon calorieën. Een reep van 250 calorieën bevat dus 250 kcal, en dat is 1.046 kJ, niet 1,046 kJ.

De factor 4,184 is de thermochemische calorie, de waarde die de voedingswetenschap en de meeste voedselautoriteiten gebruiken. In de techniek bestaat ook een iets afwijkende internationale tabelcalorie van 4,1868 J, maar het verschil is kleiner dan 0,1% en op een etiket nooit zichtbaar.

In de Europese Unie schrijft Verordening 1169/2011 voor dat energie zowel in kJ als in kcal wordt vermeld, meestal als 1.046 kJ / 250 kcal per 100 g. De referentie-inname voor een gemiddelde volwassene is 8.400 kJ of 2.000 kcal. Australië en Nieuw-Zeeland vermelden vooral kilojoules, met een referentie voor de gemiddelde volwassene van 8.700 kJ, ongeveer 2.080 kcal. De Verenigde Staten en Canada vermelden alleen calorieën.

Omrekenen is handig als u calorieën telt maar eten koopt in Sydney of een Duits recept leest. Houd uw dagboek bij in één eenheid en reken etiketten om terwijl u gaat; eenheden door elkaar gebruiken is de snelste manier om per ongeluk het dagtotaal te verdubbelen of te vierdelen.

Fitnesstrackers geven actieve calorieën weer in kcal; sportwetenschappers gebruiken kJ, vooral bij wielrennen, waar vermogensmeters de arbeid direct meten. Een rit van een uur met gemiddeld 200 watt levert 720 kJ mechanische arbeid. Omdat het lichaam maar ongeveer 20–25% efficiënt is, verbrandt het ongeveer evenveel kilocalorieën als het aantal kilojoules aan arbeid. Voor de omgekeerde omrekening, zie kJ naar kcal; huishoudelijke elektriciteit komt aan bod bij kWh naar joule.