Kelwiny na stopnie Celsjusza

Wartości w kelwinach pojawiają się w artykułach naukowych, kartach danych i wiadomościach o kosmosie, a przeliczenie ich na stopnie Celsjusza sprawia, że łatwiej je sobie wyobrazić. Mikrofalowe promieniowanie tła, czyli pozostałość po Wielkim Wybuchu, ma 2,725 K, czyli −270,4 °C. Ciekły azot wrze w temperaturze około 77 K, czyli mniej więcej −196 °C, a ciekły hel w około 4,2 K, blisko −269 °C. Powierzchnia Wenus ma średnio około 737 K, czyli około 464 °C, a to dość, by stopić ołów.

Widoczna powierzchnia Słońca ma temperaturę efektywną 5772 K, którą konwerter zamienia na około 5499 °C. Przy tak dużych wartościach różnica 273,15 ma niewielkie znaczenie i wiele osób ją zaokrągla, ale dokładne odejmowanie zapewnia spójność wyników.

Żarówki, monitory i balans bieli w aparatach używają kelwinów do określania temperatury barwowej: 2700 K to biel ciepła, 4000 K neutralna, a 5000–6500 K światło dzienne. Opisuje to barwę, jaką miałoby idealne ciało świecące w danej temperaturze, a nie to, jak gorąca jest żarówka. Przeliczenie diody LED 2700 K na 2427 °C jest poprawne arytmetycznie, ale pozbawione sensu fizycznego, ponieważ żarówka pracuje w temperaturze znacznie poniżej 100 °C.

Niższa temperatura barwowa wygląda na cieplejszą i bardziej czerwoną, czyli odwrotnie niż odczuwamy ciepło, dlatego lepiej traktować te liczby jak oznaczenia barwy.

Wszystko poniżej 273,15 K jest poniżej zera w skali Celsjusza, a wszystko poniżej 373,15 K jest poniżej temperatury wrzenia wody pod ciśnieniem na poziomie morza. Różnica w kelwinach jest równa tej samej różnicy w stopniach Celsjusza: materiał, który nagrzał się o 15 K, nagrzał się o 15 °C.

W przeciwnym kierunku Celsjusz na kelwin dodaje przesunięcie z powrotem. Aby uzyskać stopnie Fahrenheita, przelicz tutaj, a potem użyj Celsjusz na Fahrenheit.