Stopnie Fahrenheita na kelwiny

Fahrenheit i kelwin różnią się zarówno punktem zerowym, jak i wielkością stopnia, więc przeliczenie składa się z dwóch części. Stopień Fahrenheita to 5/9 kelwina, a zero w skali Fahrenheita leży 459,67 stopnia powyżej zera absolutnego. Najprostszy wzór to zatem K = (°F + 459,67) × 5/9. Przejście przez stopnie Celsjusza daje ten sam wynik: 98,6 °F to 37 °C, czyli 310,15 K.

Kilka punktów odniesienia do sprawdzenia: 0 °F to 255,37 K, temperatura zamarzania wody przy 32 °F to 273,15 K, pokój o temperaturze 70 °F to 294,26 K, a wrząca woda przy 212 °F to 373,15 K. Przy −40 °F skale Fahrenheita i Celsjusza się spotykają, a to odpowiada 233,15 K.

Studenci i inżynierowie w USA często mają dane w stopniach Fahrenheita, a wzory wymagają temperatury bezwzględnej, na przykład prawa gazowe, promieniowanie czy sprawność silników cieplnych. Podręczniki fizyki i większość oprogramowania naukowego oczekują kelwinów, więc to przeliczenie jest rutynowym krokiem w pracach domowych i sprawozdaniach laboratoryjnych.

Amerykańska termodynamika ma też własną skalę bezwzględną, czyli skalę Rankine'a, nazwaną na cześć szkockiego inżyniera Williama Rankine'a. Używa stopni wielkości stopni Fahrenheita, liczonych od zera absolutnego, więc °R = °F + 459,67. Przeliczenie Rankine'a na kelwiny to wtedy samo mnożenie przez 5/9, i to dokładnie skrócony wzór podany wyżej. Starsze tablice parowe i część prac w lotnictwie i kosmonautyce nadal używają stopni Rankine'a.

Typowy błąd to mnożenie przed odjęciem. Wyrażenie 212 × 5/9 − 32 + 273,15 daje 359 K, co jest błędem; trzeba najpierw odjąć przesunięcie 32 stopni, potem przeskalować, a na końcu przesunąć do kelwinów. Inna pomyłka to zatrzymanie się na stopniach Celsjusza i oznaczenie wyniku jako K. Jeśli dla zwykłej temperatury pogodowej wychodzi mała liczba, nadal jesteś w skali Celsjusza.

Dla odczytów w stopniach Celsjusza użyj narzędzia Celsjusz na kelwin, a do codziennej pogody Fahrenheit na Celsjusz.