PDF w skali szarości — konwerter

Ludzie często mówią „czarno-biały”, gdy mają na myśli skalę szarości, ale to dwa różne wyniki. Strona w skali szarości ma płynne cieniowanie, a konwersja PDF na czarno-biały zostawia tylko dwa tony. Jeśli dokument zawiera fotografię, wykres z cieniowanymi obszarami albo podpis niebieskim długopisem, skala szarości zachowa to wszystko w czytelnej formie.

Główne powody konwersji to spójność i miejsce na dysku. Kolorowy dokument wydrukowany na pięciu różnych urządzeniach biurowych wychodzi w pięciu nieco różnych barwach, a na drukarce monochromatycznej to sterownik decyduje, jak każdy kolor zamienia się w szarość. Jednorazowa konwersja utrwala te szarości w pliku, więc każdy wydruk i każdy ekran pokazuje to samo. Zeskanowane kolorowe strony również się zmniejszają, bo jeden kanał szarości zastępuje trzy kanały kolorów.

Na ekranie 50% szarości to po prostu połowa jasności. Na papierze tusz lekko się rozlewa podczas wsiąkania, więc punkty rastra drukują się większe, niż planowano, a półtony wychodzą ciemniejsze. Poligrafowcy nazywają to przyrostem punktu, który jest silniejszy na papierze niepowlekanym i gazetowym niż na kredowym. Od niego pochodzi nazwa od dawna domyślnej szarej przestrzeni roboczej Adobe Photoshop dla północnoamerykańskiego przygotowania do druku: Dot Gain 20%.

PDF może przechowywać szarość jako zwykłą szarość urządzenia, którą każda drukarka interpretuje po swojemu, albo powiązaną z profilem szarości ICC opisującym docelowe wyjście. Ten konwerter tworzy neutralne szarości bez profilu dla konkretnego druku i nie ma ustawienia przyrostu punktu. W drukarkach biurowych, archiwach i na ekranach tego właśnie potrzeba; w druku offsetowym pozwól, by oprogramowanie przygotowalni drukarni zastosowało własny profil. Jeśli wynik na papierze niepowlekanym wygląda zbyt ciemno, ujemna wartość Kontrast nieco rozjaśnia cienie.