Zeemijl naar mijl

De zeemijl is ontstaan uit de navigatie, niet uit akkers en weilanden. Een boogminuut breedte, een zestigste graad, gemeten langs een meridiaan is bijna 1.852 m. Een navigator kan met een zeekaart dus afstanden direct aflezen op de breedteschaal aan de zijkant: 60 zeemijl komen overeen met één breedtegraad. Doordat de aarde licht afgeplat is, varieert de werkelijke lengte van een minuut van ongeveer 1.843 m op de evenaar tot 1.862 m aan de polen. Daarom was een vaste afspraak nodig.

De Internationale Hydrografische Conferentie in Monaco stelde de internationale zeemijl in 1929 vast op precies 1.852 m. De Verenigde Staten namen die maat in 1954 over en het Verenigd Koninkrijk gaf in 1970 zijn eigen Admiralty-mijl van 6.080 ft op. In feet is de internationale zeemijl ongeveer 6.076, tegen 5.280 voor de statute mile.

Een knoop is één zeemijl per uur, dus met dezelfde factor reken je knopen om naar mijl per uur. Een containerschip dat 20 knopen vaart, doet 23 mph, en een straalvliegtuig dat met 480 knopen true airspeed vliegt, legt ongeveer 552 statute miles per uur af. ‘Knopen per uur’ zeggen is een veelgemaakte fout, want ‘per uur’ zit al in de eenheid.

Piloten dienen vluchtplannen in en ontvangen windberichten overal ter wereld in zeemijlen en knopen, ook in landen die op de grond kilometers gebruiken. Routekaarten van luchtvaartmaatschappijen tonen voor passagiers soms statute miles, waardoor een transatlantische vlucht van 2.500 nmi als ongeveer 2.877 mi verschijnt.

Het zeerecht rekent in zeemijlen. Volgens het VN-Zeerechtverdrag van 1982 reikt de territoriale zee 12 nmi vanaf de basislijn, dat is 13,81 statute miles, en strekt een exclusieve economische zone zich uit tot 200 nmi, ongeveer 230,2 mi. In nieuwsberichten die deze grenzen in gewone mijlen noemen, is soms vergeten om te converteren, waardoor de getallen ongeveer 15% te klein uitvallen.

Wilt u van statute miles naar feet, gebruik dan mijl naar voet; kilometers en andere lengtematen vindt u in de eenhedenconverter.