Jak zmniejszyć rozmiar zdjęcia w KB do formularzy i e-maili

Aparat w telefonie zapisuje zdjęcie w rozdzielczości 12 megapikseli lub większej, co zwykle oznacza 2–5 MB na zdjęcie. Portal rekrutacyjny, który zbiera zdjęcie i podpis od setek tysięcy osób, potrzebowałby terabajtów miejsca, gdyby przyjmował takie pliki bez zmian, a każdy recenzent czekałby na ich wczytanie. Limit w kilobajtach to najprostsza reguła, jaką programista może wyegzekwować: serwer sprawdza liczbę bajtów, zanim w ogóle otworzy obraz, i odrzuca wszystko, co jest większe. Dlatego komunikat o błędzie mówi o KB, a nie o tym, jak zdjęcie wygląda.

Limity bardzo się różnią i większość z nich jest znacznie poniżej tego, co daje aparat. Departament Stanu USA wymaga cyfrowego zdjęcia wizowego o wymiarach od 600 × 600 do 1200 × 1200 px i rozmiarze do 240 KB (zasady są na travel.state.gov). Indyjskie portale rekrutacyjne, takie jak IBPS, wymagały podpisu o rozmiarze 10–20 KB i fotografii 20–50 KB. Systemy rekrutacji na uczelnie, platformy wynajmu i oprogramowanie HR często ustalają limit na 100 KB, 200 KB lub 1 MB. E-mail jest hojniejszy, bo Gmail pozwala na 25 MB załączników w wiadomości, ale kilkanaście zdjęć w pełnym rozmiarze i tak go przekroczy.

Niektóre formularze sprawdzają więcej niż liczbę bajtów. Portal może też wymagać dokładnych wymiarów w pikselach, rozszerzenia JPG lub JPEG albo minimalnego rozmiaru, żeby zdjęcie nie było znaczkiem pocztowym. Przeczytaj komunikat raz, zanotuj wszystkie trzy wartości (KB, piksele, format) i spełnij je jednocześnie. Dopasowanie KB przy zignorowaniu wymiarów da tylko inny komunikat o odrzuceniu.

Wymiary w pikselach to zdecydowanie najsilniejszy czynnik. Rozmiar pliku rośnie wraz z liczbą pikseli, a ta rośnie z kwadratem szerokości: zmniejsz o połowę szerokość i wysokość, a zostanie tylko jedna czwarta pikseli. Zmniejszenie zdjęcia 4032 × 3024 do 1600 × 1200 odrzuca około 84% pikseli, a plik zwykle kurczy się o podobną część, zanim ruszysz jakość. Do wyświetlania na ekranie lub oceny przez człowieka w zupełności wystarczy 1200–1600 px na dłuższym boku. Przycinanie też się liczy: każdy piksel pustej ściany, który wytniesz, to piksel, którego koder już nie musi zapisywać.

Format decyduje o tym, jak efektywnie te piksele są upakowane. JPG został ustandaryzowany jako ISO/IEC 10918-1 w 1992 roku i jest stworzony do fotografii: odrzuca drobne szczegóły, których oko prawie nie zauważa. PNG jest bezstratny, co sprawdza się przy logo i zrzutach ekranu, ale jest marnotrawstwem przy zdjęciach, więc to samo zdjęcie jako PNG jest często kilka razy większe niż JPG. WebP i AVIF są jeszcze mniejsze przy podobnej jakości, ale wiele portali urzędowych i rekrutacyjnych przyjmuje tylko JPG lub JPEG, więc nadają się raczej do stron internetowych i komunikatorów niż do formularzy. Jeśli nie masz pewności, co formularz rozumie przez „JPEG”, wyjaśnia to poradnik o JPG, JPEG i PNG.

Jakość to pokrętło do dostrajania i działa tylko w formatach stratnych. Większość aparatów i telefonów zapisuje JPG z jakością 90 lub wyższą, a spadek do 75 zwykle zmniejsza plik o połowę bez różnicy widocznej przy normalnym oglądaniu. Poniżej około 50 gładkie obszary, takie jak niebo i skóra, zaczynają rozpadać się na bloki, a wokół tekstu pojawiają się aureole. Dlatego jakość powinna być na końcu: na zdjęciu w pełnym rozmiarze trzeba ją obniżyć tak mocno, by osiągnąć mały limit, że widać szkody, a na zmniejszonym zdjęciu wystarczy łagodna redukcja. Usunięcie metadanych (pozycja GPS, model aparatu, wbudowany podgląd) to darmowy bonus wart 10–50 KB w wielu zdjęciach z telefonu.

JPG nie ma ustawienia „zrób z tego 50 KB”. Dana wartość jakości daje inny rozmiar dla każdego zdjęcia, bo szczegółowy obraz liści wymaga więcej bajtów niż gładka ściana. Edytory na komputerze rozwiązują to metodą prób: eksport, sprawdzenie rozmiaru, korekta, ponowny eksport. Działa, ale wymaga kilku rund i łatwo przesadzić, kończąc z plikiem 30 KB o słabym wyglądzie, gdy 49 KB wyglądałoby czysto. Poniższa metoda skraca zgadywanie, ustalając najpierw wymiary w pikselach, żeby jakość musiała pokryć tylko ostatni odcinek.

Kompresor z docelowym rozmiarem robi takie same poszukiwania za Ciebie. W kompresorze obrazów zostaw Sposób kompresji ustawiony na Docelowy rozmiar, wpisz liczbę i wybierz KB. Narzędzie sprawdza wartości jakości, aż znajdzie najwyższą, która się mieści, a przy włączonej opcji Zezwalaj na zmniejszenie wymiarów zmniejsza wymiary małymi krokami, jeśli sama jakość zatrzyma się na Najniższa dopuszczalna jakość. Dla najczęstszych limitów są strony z już wpisaną liczbą: kompresja obrazu do 20 KB dla podpisów i zdjęć egzaminacyjnych oraz kompresja obrazu do 100 KB dla portali z ofertami pracy i formularzy wizowych. Jeśli wolisz sam ustawić siłę kompresji, Poziom jakości i Procent to ręczne tryby pod tym samym przełącznikiem.

Oto jak typowe zdjęcie z telefonu o rozmiarze 3,2 MB zbliża się do limitu 100 KB, gdy stosuje się kolejne czynniki. Wartości są typowe, a nie zmierzone, a szczegółowa scena wyjdzie nieco wyżej.

Telefony mają kilka wbudowanych skrótów, ale żaden nie pozwala wpisać liczby KB. Na iPhonie aplikacja Mail przy dołączaniu zdjęć pyta, czy wysłać je w rozmiarze Mały, Średni, Duży czy Rzeczywisty, a aplikacja Skróty ma akcje Zmień rozmiar obrazu i Konwertuj obraz. Od iOS 11 iPhone'y domyślnie zapisują zdjęcia jako HEIC (Ustawienia, Aparat, Formaty, Wysoka wydajność), a wiele portali odrzuca HEIC, więc konwersja do JPG to część zadania. Na Androidzie galerie różnią się w zależności od producenta: edytor Galerii Samsunga ma opcję zmiany rozmiaru, a Zdjęcia Google służą raczej do edycji niż ustawiania wymiarów w pikselach. Narzędzie w przeglądarce omija te różnice, bo działa tak samo na każdym telefonie.

Na komputerze masz większą kontrolę. Na Macu Podgląd zmienia rozmiar w menu Narzędzia, Dostosuj rozmiar, a okno Plik, Eksportuj pokazuje suwak jakości JPEG wraz z szacowanym rozmiarem pliku, co przyspiesza ręczne dobieranie. W Windows aplikacja Zdjęcia może zmienić rozmiar obrazu z menu, a Paint oferuje zmianę rozmiaru w procentach lub pikselach przed zapisem jako JPEG. Oba systemy zostawiają końcową liczbę KB metodzie prób i błędów, co jest w porządku dla jednego pliku, a żmudne dla dwudziestu. Przy większej liczbie plików narzędzie w przeglądarce z docelowym rozmiarem obsługuje do 20 obrazów naraz, po 95 MB każdy, bez instalowania czegokolwiek.

Zrzut ekranu ze zdjęcia to najczęstszy obejście i czasem przypadkiem daje mniejszy plik. Haczyk w tym, że nie masz kontroli nad wynikiem: zrzut ma rozdzielczość ekranu, a nie zdjęcia, zawiera wszystkie widoczne paski i ramki, a na większości telefonów jest zapisywany jako PNG, czyli w złym formacie dla fotografii. Na nowoczesnym telefonie pełnoekranowy zrzut PNG może z łatwością ważyć więcej niż JPG, który pokazuje. Przycinanie go potem, konwersja i kompresja trwają dłużej niż jednorazowa kompresja oryginału.

Zmiana nazwy pliku to druga pułapka. Zmiana photo.png na photo.jpg lub photo.heic na photo.jpg zmienia tylko etykietę: dane w środku to nadal PNG lub HEIC, rozmiar jest identyczny, a portale czytające nagłówek pliku odrzucają go lub nie potrafią go wyświetlić. Spakowanie do ZIP też nie pomaga, bo dane JPG są już skompresowane, a ZIP z JPG ma mniej więcej ten sam rozmiar. Formularze chcą też obrazu, a nie archiwum, więc ZIP zostanie odrzucony od razu.

PNG został zalecanym standardem W3C w 1996 roku jako format bezstratny, a bezstratny oznacza, że nie wolno mu odrzucać szczegółów, by zaoszczędzić miejsce. Skutecznie pakuje powtarzające się wzory, dlatego zrzut ekranu dokumentu lub logo na jednolitym tle dobrze się kompresuje. Fotografia prawie nie ma dokładnych powtórzeń, bo każdy piksel nieco różni się od sąsiadów, więc zdjęcie PNG pozostaje duże bez względu na staranność optymalizacji. Jeśli zdjęcie PNG 1200 px ma 1,8 MB, optymalizacja bezstratna może zejść do 1,6 MB; zapisanie tych samych pikseli jako JPG z jakością 75 zwykle daje 150–250 KB.

Są dwa uczciwe wyjścia. Jeśli obraz to zdjęcie, a formularz przyjmuje JPG, zmień Format wyjściowy na JPG i problem z rozmiarem w większości znika; przezroczyste obszary zostaną wypełnione jednolitym kolorem, co formularzom rzadko przeszkadza. Jeśli musi zostać PNG (niektóre przesyłania podpisów i portale projektowe tego wymagają), przełącz Kompresja PNG na stratną, co redukuje obraz do kolorów, których naprawdę używa. Podpis ciemnym tuszem na bieli potrzebuje tylko kilku odcieni i drastycznie się zmniejsza, a kolorowe zdjęcie traci widoczną gładkość gradientów.

Gdy żadne z tych nie pomaga, zostają znowu piksele. Przezroczysty wycięty produkt o szerokości 3000 px nie może być jednocześnie PNG i mieć 50 KB bez zmniejszenia; 800 px może się zmieścić. Sprawdź, czy formularz naprawdę wymaga przezroczystości, bo białe tło w JPG jest często akceptowane i zajmuje ułamek miejsca.