Kelvin naar Celsius

Kelvinwaarden komen voor in artikelen, datasheets en nieuws over de ruimte. Als je ze omrekent naar graden Celsius, worden ze beter voorstelbaar. De kosmische achtergrondstraling, de nagloed van de oerknal, is 2,725 K, oftewel −270,4 °C. Vloeibare stikstof kookt bij ongeveer 77 K, circa −196 °C, en vloeibaar helium bij ongeveer 4,2 K, bijna −269 °C. Het oppervlak van Venus is gemiddeld ongeveer 737 K, circa 464 °C, heet genoeg om lood te smelten.

Het zichtbare oppervlak van de zon heeft een effectieve temperatuur van 5.772 K, wat de converter omrekent naar ongeveer 5.499 °C. Bij zulke hoge waarden maakt het verschil van 273,15 nauwelijks uit en ronden veel schrijvers af, maar met de exacte aftrekking blijven je getallen consistent.

Gloeilampen, beeldschermen en de witbalans van camera's gebruiken kelvin voor de kleurtemperatuur: 2.700 K is warmwit, 4.000 K neutraalwit en 5.000 tot 6.500 K daglicht. Dit beschrijft de kleur die een ideaal gloeiend lichaam bij die temperatuur zou hebben, niet hoe heet de lamp is. Een led-lamp van 2.700 K omrekenen naar 2.427 °C klopt rekenkundig, maar zegt natuurkundig niets, want de lamp blijft ruim onder de 100 °C.

Een lagere kleurtemperatuur ziet er warmer en roder uit, het tegenovergestelde van hoe warmte aanvoelt. Beschouw die getallen daarom als kleurlabels.

Alles onder 273,15 K ligt in Celsius onder het vriespunt, en alles onder 373,15 K ligt onder het kookpunt van water bij de luchtdruk op zeeniveau. Een verschil in kelvin is gelijk aan hetzelfde verschil in Celsius: een materiaal dat 15 K opwarmt, is 15 °C warmer geworden.

Voor de andere richting telt Celsius naar kelvin het verschil weer op. Voor Fahrenheit reken je hier eerst om en gebruik je daarna Celsius naar Fahrenheit.