Fahrenheit í Kelvin

Fahrenheit og kelvin eru ólík bæði í núllpunkti og stærð gráðunnar, þannig að umbreytingin hefur tvö skref. Fahrenheit-gráða er 5/9 af stærð kelvins og núllið á Fahrenheit er 459,67 gráðum yfir alkuli. Einfaldasta formúlan er því K = (°F + 459,67) × 5/9. Ef farið er í gegnum Celsíus fæst sama niðurstaða: 98,6 °F eru 37 °C, sem eru 310,15 K.

Nokkur viðmiðunargildi til samanburðar: 0 °F eru 255,37 K, frostmark vatns við 32 °F er 273,15 K, 70 °F herbergi er 294,26 K og sjóðandi vatn við 212 °F er 373,15 K. Við −40 °F mætast Fahrenheit- og Celsíus-kvarðarnir, en það eru 233,15 K.

Nemendur og verkfræðingar í Bandaríkjunum eru oft með gögn í Fahrenheit og formúlur sem krefjast alhita, svo sem gaslögmál, geislun eða nýtni varmavéla. Eðlisfræðikennslubækur og flestur vísindahugbúnaður gera ráð fyrir kelvin, svo umbreytingin er hefðbundið skref í heimadæmum og skýrslum.

Bandarísk varmafræði hefur einnig sinn eigin alhitakvarða, Rankine, sem er nefndur eftir skoska verkfræðingnum William Rankine. Hann notar gráður af stærð Fahrenheit-gráða frá alkuli, þannig að °R = °F + 459,67. Að umbreyta Rankine í kelvin er þá bara margföldun með 5/9, og það er einmitt stytta formúlan hér að ofan. Eldri gufutöflur og sum verkefni í flugtækni nota enn gráður Rankine.

Algengustu mistökin eru að margfalda áður en dregið er frá. 212 × 5/9 − 32 + 273,15 gefur 359 K, sem er rangt; fyrst þarf að draga 32 gráðurnar frá, svo skala og loks færa yfir í kelvin. Önnur mistök eru að stoppa við Celsíus og merkja niðurstöðuna K. Ef svarið er lág tala fyrir venjulegt veðurhitastig ertu enn í Celsíus.

Fyrir Celsíus-gildi má nota Celsíus í kelvin og fyrir hversdagslegt veður Fahrenheit í Celsíus.