Συμπίεση αρχείων σε ZIP

Το ZIP προέρχεται από τον Phil Katz, που κυκλοφόρησε το PKZIP μέσω της εταιρείας του PKWARE το 1989 και δημοσίευσε ανοιχτά τις προδιαγραφές της μορφής. Η βασική μέθοδος συμπίεσής του, το Deflate, προστέθηκε με το PKZIP 2.0 το 1993 και είναι η ίδια που χρησιμοποιούν οι εικόνες PNG και το gzip. Αυτή η ανοιχτή ιστορία εξηγεί γιατί τα Windows πρόσθεσαν ενσωματωμένους φακέλους ZIP γύρω στο 2000, το macOS άνοιξε εγγενώς ZIP από το Mac OS X 10.3 το 2003 και η εφαρμογή Αρχεία του iPhone χειρίζεται ZIP από το iOS 13.

Το 7z ανήκει στο 7-Zip, που κυκλοφόρησε ο Igor Pavlov το 1999. Η συμπίεση LZMA και η συμπαγής πακετοποίηση (solid), που συμπιέζει πολλά αρχεία ως μία ροή, συνήθως υπερτερούν του ZIP σε κείμενο, υπολογιστικά φύλλα και πηγαίο κώδικα. Το TAR.GZ ενώνει τα αρχεία με το tar, τον αρχειοθέτη ταινιών του Unix, και συμπιέζει το αποτέλεσμα με gzip· διατηρεί τα δικαιώματα αρχείων του Unix και είναι ο τρόπος διανομής του μεγαλύτερου μέρους του λογισμικού Linux.

Το ZIP έχει δύο είδη κρυπτογράφησης. Το ZipCrypto είναι το αρχικό σχήμα των αρχών της δεκαετίας του 1990· είναι αδύναμο και δωρεάν εργαλεία μπορούν να ανακτήσουν το περιεχόμενο, ιδίως όταν ένας εισβολέας γνωρίζει ένα από τα αρχεία μέσα. Η κρυπτογράφηση AES-256 για ZIP εισήχθη από το WinZip το 2003 και είναι η σωστή επιλογή για οτιδήποτε ιδιωτικό. Ανοίγει σε 7-Zip, WinRAR, WinZip και στα σημερινά ενσωματωμένα εργαλεία αποσυμπίεσης· επιλέξτε ZipCrypto μόνο για παραλήπτη με παλιό σύστημα που απορρίπτει το AES.

Ακόμη και με AES, ένα τυπικό ZIP εμφανίζει τα ονόματα των αρχείων μέσα του πριν εισαχθεί ο κωδικός. Αν τα ίδια τα ονόματα είναι ευαίσθητα, επιλέξτε 7z και ενεργοποιήστε την Απόκρυψη ονομάτων αρχείων, που κρυπτογραφεί και τη λίστα. Το TAR.GZ δεν μπορεί να έχει καθόλου κωδικό.