Foto verkleinen in KB voor formulieren, portalen en e-mail

Een telefooncamera slaat een foto op met 12 megapixels of meer, en dat betekent meestal 2–5 MB per foto. Een aanmeldportaal dat van honderdduizenden mensen een foto en een handtekening verzamelt, zou terabytes aan opslag nodig hebben als het die bestanden ongewijzigd accepteerde, en elke beoordelaar zou op het laden moeten wachten. Een limiet in kilobytes is de eenvoudigste regel die een ontwikkelaar kan afdwingen: de server leest het aantal bytes nog voordat de afbeelding wordt geopend en weigert alles wat groter is. Daarom heeft de foutmelding het over KB en niet over hoe de foto eruitziet.

De getallen lopen sterk uiteen en de meeste liggen ver onder wat een camera levert. Het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken vraagt voor een digitale visumfoto 600 × 600 tot 1200 × 1200 px en maximaal 240 KB (de regels staan op travel.state.gov). Indiase wervingsportalen zoals IBPS vroegen om een handtekening van 10–20 KB en een foto van 20–50 KB. Inschrijfsystemen van universiteiten, verhuurplatforms en HR-software kiezen vaak voor 100 KB, 200 KB of 1 MB. E-mail is royaler: Gmail staat 25 MB aan bijlagen per bericht toe, maar een dozijn foto's op volle grootte overschrijdt die grens alsnog.

Sommige formulieren controleren meer dan het aantal bytes. Een portaal kan ook exacte pixelafmetingen eisen, een JPG- of JPEG-extensie, of een minimumformaat zodat de foto geen postzegel is. Lees de instructies één keer, noteer alle drie de getallen (KB, pixels, formaat) en werk tegelijk naar alle drie toe. De KB goed krijgen en de pixelregel negeren levert alleen een andere foutmelding op.

De pixelafmetingen zijn veruit de grootste factor. De bestandsgrootte groeit met het aantal pixels, en het aantal pixels groeit met het kwadraat van de breedte: halveer breedte en hoogte en er blijft een kwart van de pixels over. Een foto van 4032 × 3024 terugbrengen naar 1600 × 1200 gooit ongeveer 84% van de pixels weg, en het bestand wordt doorgaans in dezelfde mate kleiner nog voordat u aan de kwaliteit komt. Voor alles wat op een scherm wordt getoond of door een mens wordt beoordeeld, is 1200–1600 px aan de lange zijde ruim voldoende. Bijsnijden telt hier ook mee: elke pixel lege muur die u wegsnijdt, hoeft de encoder niet meer op te slaan.

Het formaat bepaalt hoe efficiënt die pixels worden verpakt. JPG werd in 1992 gestandaardiseerd als ISO/IEC 10918-1 en is gemaakt voor foto's: het gooit fijn detail weg dat het oog nauwelijks opmerkt. PNG is lossless, wat ideaal is voor logo's en screenshots en verspillend voor foto's, dus dezelfde opname als PNG is vaak meerdere keren zo groot als de JPG. WebP en AVIF zijn bij vergelijkbare kwaliteit nog kleiner, maar veel overheids- en wervingsportalen accepteren alleen JPG of JPEG, dus ze passen beter bij websites en chat-apps dan bij formulieren. Weet u niet zeker wat een formulier met "JPEG" bedoelt, dan geeft de gids over JPG, JPEG en PNG uitsluitsel.

Kwaliteit is de fijnafstelling en werkt alleen bij verliesgevende formaten. De meeste camera's en telefoons slaan JPG's op met kwaliteit 90 of hoger, en terug naar 75 halveert het bestand doorgaans zonder verschil dat u bij normale weergave ziet. Onder ongeveer 50 beginnen vlakke delen zoals lucht en huid in blokken uiteen te vallen en krijgt tekst halo's. Daarom hoort kwaliteit als laatste: bij een foto op volle grootte moet de kwaliteit zo laag om een klein doel te halen dat de schade zichtbaar wordt, terwijl bij een verkleinde foto een lichte verlaging volstaat. Metadata verwijderen (gps-locatie, cameramodel, ingebedde voorvertoning) is een gratis extra die bij veel telefoonfoto's 10–50 KB oplevert.

JPG kent geen instelling als "maak dit 50 KB". Een bepaalde kwaliteitswaarde geeft bij elke foto een andere grootte, omdat een drukke foto van bladeren meer bytes nodig heeft dan een kale muur. Desktopeditors lossen dit op met proberen: exporteren, de grootte bekijken, bijstellen, opnieuw exporteren. Dat werkt, maar kost meerdere rondes, en het is makkelijk om te ver door te schieten en een bestand van 30 KB te krijgen dat er slordig uitziet terwijl 49 KB er netjes had uitgezien. De methode hieronder beperkt het gokwerk door eerst de pixelafmetingen vast te leggen, zodat de kwaliteit alleen het laatste stuk hoeft te overbruggen.

Een compressor met doelgrootte doet dezelfde zoektocht voor u. Laat in de afbeeldingscompressor Comprimeren op basis van op Doelgrootte staan, typ het getal en kies KB. De tool probeert kwaliteitswaarden tot hij de hoogste vindt die past en verkleint, met Verkleinen van afmetingen toestaan ingeschakeld, de afmetingen in kleine stappen als de kwaliteit alleen bij de Laagst toegestane kwaliteit stopt. Voor de meest voorkomende limieten zijn er pagina's waar het getal al is ingevuld: afbeelding comprimeren tot 20 KB voor handtekeningen en examenfoto's, en afbeelding comprimeren tot 100 KB voor sollicitatieportalen en visumformulieren. Wilt u de sterkte liever zelf bepalen, dan zijn Kwaliteitsniveau en Percentage de handmatige standen onder dezelfde keuzeschakelaar.

Zo beweegt een typische telefoonfoto van 3,2 MB zich richting een limiet van 100 KB als de hefbomen in volgorde worden toegepast. De cijfers zijn typisch, niet gemeten, en een gedetailleerd beeld komt iets hoger uit.

Telefoons hebben een paar ingebouwde sneltoetsen, maar met geen ervan typt u een KB-getal in. Op een iPhone vraagt Mail bij het toevoegen van foto's of u ze in Klein, Gemiddeld, Groot of Werkelijke grootte wilt versturen, en de app Opdrachten heeft de acties Afbeeldingsformaat wijzigen en Afbeelding converteren. Sinds iOS 11 slaan iPhones foto's standaard op als HEIC (Instellingen, Camera, Formaten, Hoge efficiëntie), en veel portalen weigeren HEIC, dus omzetten naar JPG hoort bij de klus. Op Android verschilt de galerij per fabrikant: de Galerij-editor van Samsung bevat een optie om het formaat te wijzigen, terwijl Google Foto's is gemaakt om te bewerken en niet om een pixelformaat in te stellen. Een tool in de browser omzeilt die verschillen, omdat hij op elke telefoon hetzelfde werkt.

Op een computer hebt u meer controle. Op een Mac wijzigt Voorvertoning het formaat onder Gereedschap, Formaat aanpassen, en het dialoogvenster Archief, Exporteer toont een kwaliteitsschuifje voor JPEG met een schatting van de resulterende bestandsgrootte, wat handmatig bijsturen sneller maakt. Op Windows kan de app Foto's het formaat van een afbeelding via het menu wijzigen, en Paint biedt Formaat wijzigen met percentage of pixelwaarden voordat u opslaat als JPEG. Op beide platforms blijft het uiteindelijke KB-getal een kwestie van uitproberen, wat prima is voor één bestand en vervelend voor twintig. Voor reeksen verwerkt een browsertool met een doelgrootte tot 20 afbeeldingen in één keer, elk tot 95 MB, zonder iets te installeren.

Een screenshot van een foto maken is de meest gebruikte omweg en levert soms per ongeluk een kleiner bestand op. Het nadeel is dat u geen controle hebt over het resultaat: de screenshot legt de resolutie van het scherm vast en niet die van de foto, neemt alle zichtbare balken en randen mee en wordt op de meeste telefoons als PNG opgeslagen, het verkeerde formaat voor een foto. Op een moderne telefoon kan een PNG-screenshot van het hele scherm gemakkelijk zwaarder zijn dan de JPG die erop staat. Daarna bijsnijden, converteren en comprimeren kost meer tijd dan het origineel één keer comprimeren.

Een bestand hernoemen is de andere valkuil. Van photo.png photo.jpg maken, of van photo.heic photo.jpg, verandert alleen het etiket: de data blijft PNG of HEIC, de grootte is identiek en portalen die de bestandskop lezen weigeren het bestand of tonen het niet. Zippen helpt ook niet, want JPG-data is al gecomprimeerd en een ZIP van een JPG is ongeveer even groot. Formulieren willen bovendien een afbeelding en geen archief, dus een ZIP wordt direct geweigerd.

PNG werd in 1996 een W3C-aanbeveling als lossless formaat, en lossless betekent dat het geen detail mag weggooien om ruimte te besparen. Het verpakt herhaalde patronen efficiënt, daarom comprimeert een screenshot van een document of een logo op een effen achtergrond goed. Een foto heeft bijna geen exacte herhaling, omdat elke pixel een beetje verschilt van zijn buren, dus een PNG-foto blijft groot hoe zorgvuldig u hem ook optimaliseert. Is een PNG-foto van 1200 px 1,8 MB, dan brengt lossless optimalisatie hem misschien naar 1,6 MB; dezelfde pixels opslaan als JPG met kwaliteit 75 geeft doorgaans 150–250 KB.

Er zijn twee eerlijke uitwegen. Is de afbeelding een foto en accepteert het formulier JPG, zet dan het Uitvoerformaat op JPG en het groottenprobleem verdwijnt grotendeels; transparante delen worden gevuld met een effen kleur, waar formulieren zelden problemen mee hebben. Moet het PNG blijven (sommige handtekeninguploads en ontwerpportalen eisen dat), zet PNG-compressie dan op lossy, waardoor de afbeelding wordt teruggebracht tot de kleuren die echt worden gebruikt. Een handtekening in donkere inkt op wit heeft maar een handvol tinten nodig en wordt enorm veel kleiner, terwijl een kleurrijke foto zichtbaar vloeiendheid verliest in kleurverlopen.

Helpt geen van beide, dan blijft de hefboom van de pixels over. Een transparant productvrijstaand beeld van 3000 px kan niet tegelijk PNG en 50 KB zijn zonder kleiner te worden; 800 px past misschien. Controleer of het formulier de transparantie echt nodig heeft, want een witte achtergrond in JPG wordt vaak geaccepteerd en is een fractie van de grootte.